Een verhaal dat ik al jaren met me meedraag

Ik ben Aziatisch, geboren en getogen in Nederland. Ik spreek de taal, ik ken de cultuur, ik voel me hier thuis, maar er is iets wat me al jaren dwarszit.

Het is niet het racisme van witte Nederlanders waar ik het meest last van heb. Nee, het is iets anders.

Het zijn de opmerkingen, de grapjes, de blikken die ik krijg van andere minderheidsgroepen.

Vooral van zwarte en arabische Nederlanders. Ik weet dat dit een gevoelig onderwerp is en ik

wil niemand aanvallen, maar ik moet het gewoon een keer kwijt. Ik herinner me een middag in de supermarkt.

De tl-buizen zoemden, de airconditioning blies koude lucht in mijn nek en de geur van vers brood hing in de gangpaden.

Ik stond in de rij bij de kassa. Voor me stond een groepje tieners, ze praatten luidruchtig.

Plotseling deed een van hen een Aziatisch accent na. Hij trok zijn ogen samen en zei iets met een hoge stem. De anderen lachten.

Ik deed alsof ik het niet hoorde, maar van binnen kookte ik. Dit is niet één keer gebeurd, dit gebeurt steeds weer.

Op school, op straat, in de bus, zelfs in de sportschool.

Altijd diezelfde steek in mijn buik. Wat me het meest stoort, is dat deze groepen zelf zo strijden tegen discriminatie.

Ze praten over racisme, over uitsluiting, over gelijkheid en dat is terecht.

Maar waarom zien ze dan niet dat ze hetzelfde doen bij asiaten?

Waarom is het oké om een Aziatisch accent na te doen, maar niet om een Surinaams accent na te doen?

Waarom is het grappig om te zeggen dat ik goed ben in wiskunde?

Of dat ik een corona-virus bij me draag?

Dat laatste is echt gebeurd, tijdens de pandemie. Iemand riep het naar me op straat.

Ik was woedend, maar ook verdrietig.

Regeer onder deze aflevering of stuur me een DM op Instagram, dan stuur ik je een speciale kortingskode voor de interactieve versie van deze aflevering.

Veel plezier verder met het verhaal.

Ik was woedend, maar ook verdrietig. De woorden bleven hangen als een vieze geur.

Mijn vriendin, die zelf van Marokkaanse afkomst is, begrijpt het niet altijd.

Laatst zaten we op een terras aan de maas.

De zon zakte langzaam. Het water glinsterde en we hoorden meeuwen krijsen.

Ze zei, maar jij hebt het toch makkelijk?

Jij wordt niet zo snel gediscrimineerd als wij?

Ik wist niet wat ik moest zeggen.

Ik voelde me onzichtbaar. Alsof mijn pijn er niet toe deed.

Alsof ik niet meetelde in het gesprek over racisme.

De stilte tussen ons was dik als mist.

Ik wil niet zeggen dat ik het zwaarder heb dan anderen.

Dat is niet zo, maar ik wil wel dat mensen erkennen dat anti-Aziatisch racisme bestaat.

En dat het niet alleen van witte mensen komt. Het komt van alle kanten.

En dat maakt het juist zo vermoeiend.

Je verwacht solidariteit van mensen die zelf weten hoe het is om buitengesloten te worden.

Maar in plaats daarvan krijg je vaak hetzelfde gedrag terug.

Het is alsof je telkens weer tegen een muur loopt.

Soms denk ik, misschien moet ik er maar niet meer over nadenken.

Gewoon doorgaan, maar dat lukt niet.

Elke keer als ik weer een opmerking hoor, voel ik die steek in mijn buik.

Dan denk ik aan mijn ouders, die hiernaartoe kwamen voor een beter leven.

Zij hebben zo veel moeten doorstaan.

Mijn vader werkte nachten in een fabriek.

Mijn moeder naaide kleren thuis.

En ik?

Ik moet vechten voor erkenning binnen mijn eigen land.

Dat voelt soms oneerlijk.

Ik hoop dat we op een dag verder zijn.

Dat we elkaar niet meer indelen in hokjes.

Dat we elkaar zien als mensen met alle verschillen en overeenkomsten.

Maar tot die tijd blijf ik mijn verhaal vertellen.

Omdat het gehoord moet worden.

Omdat ik besta.

En omdat ik niet de enige ben.

Als ik uitstap bij mijn halte, kijk ik nog even om me heen.

De tram rijdt verder.

De stad blijft bruisen.

En ik blijf hopen.

Tot de volgende.

Open de interactieve speler op Dutchfluency.com slash transcripts.

Tik op een woord als je vastloopt.

Bedankt voor het luisteren naar Dutch Fluency.

Op Dutchfluency.com vind je de transcript en oefeningen.

Spreek Nederlands, zelfs als je stottert. Tot de volgende keer.