Jouw week in het Nederlands: 27 september t/m 4 oktober

Heerlijk.

Precies, dus jij stapt volgoedemood en je korte broek in een t-shirtje naar buiten.

Helemaal klaar voor de middag in het park.

Lekker Holland, zodra de zonschreint hup de korte broek aan.

Ja, exact.

En je negiert voor het gemak even de waarschuwing van je overbeurvrouw, die nog naar je roept van de letje wel op.

Oh je.

En jouw ort, 30 minuten later stijkt dus letterlijk tot op je onderbroek doorwekt in een van de eiskoude hoosbaar.

Of ja.

We zijn er verschrikken allemaal wel eens geweest.

Zeker weten.

Welkom bij deze diepraande verkening.

Als jij diepe luistera bent dat graag snel maar grondig leert, iemand die echt snackt naar de psychologie achter ons dagelijks gedrag.

Maar gewoon geen zin heeft in een goordroog colletje.

Dan zit je hier helemaal goed.

Zeker.

Want we duiken vandaag in een stapel van 7 ogen schijnlijk, nou ja, super simpelen, alle dagens en Nederlandse verhalen.

Zijn eigenlijk teksten op A2 taal niveau.

Echt basale zinnen dus.

Je zou een eerst instantie denken, daar zit 0 diepgang in.

Precies dat, maar onze missie vandaag is om exact die eenvoudige situaties op te breken zeg maar.

En daar de verrassen diepe levens lessen en culterele patronen uit te vissen.

Ik heb er echt ongelooflijk veel zin in.

Ik ook.

En dat is ook precies waar de magie zit, toch.

Kennens wordt pas echt fascinerend als je die verborgen patronen onder het alle dag ze gaat zien.

Absoluut.

En om je als luisteraar even helemaal in de juiste stemming te brengen,

beeld je even in dat de achtergrond hier achter mij langs en verandert in zo'n typische, gezellige, superdrukken Nederlandse straat.

Met veel te veel fietsen.

Precies.

Mensen die gehaast op de fiets voorbijrazen, jassen strak dichtgerit tegen de wind.

En boven de daken zie je dan zo'n typische, razend snel wisselende hollandse wolkenlucht voorbij trekken.

En prachtig beeld.

Ja.

En in die dynamiek in de realiteit van dat perfect, unperfecte straatbeeld,

gaan we vandaag ontdekken hoe wij als mensen nou eigenlijk echt functioneren.

Maar laten we dan maar meteen beginnen met hier wisselende wolkenlucht.

Want dat brengt ons bij een fenomeen dat we werkelijk iedereen in Nederland verbindt.

En de gelijkertijd echt tot completen wel een optrijft.

De onvorspelbaarheid.

Ja.

De absoluutte onvorspelbaarheid van de Nederlandse openbare ruimte.

Dus het weer, maar natuurlijk ook het openbaar voor.

Oh ja, de grouwde combinatie.

Zeker.

We hebben in onze bron de namelijk het verhaal van Tom.

Dat is die jongen uit mijn introductie net.

Tom is een Engelsman en die woont dan pas zes maanden in Nederland.

Ah, een beginner.

Exact.

Die zonige dag in april eindigt het dus in een compleek doorweeg trauma.

Dat is de buurvrouw, mevrouw De Vries.

Gewoon keihard wat weggelachen toen ze een aanraden om een par op muur mee te nemen.

Ja, dat is de ultieme harde leerschool voornieuwkamer zeg maar.

En dat grappig is, hij wijgert in eerste instantie om te leren.

Nee, klopt.

Want we lezen in die bron dat je te volgende dag gewoon doodleuk opnieuw probeert.

Ja, hij gaat naar het strand onder een strak blauwe lucht en het resultaat.

Na 20 minuten stort regen.

De dacht erna.

Ja, de dacht erna is hij zo parende wie de geworden dat hij maar de hele dag binnen blijft zitten.

Precies.

En wat gebeurt er dan?

Ja, stipt om drieërs meer dagens breekt er echt uit het volstrekte niets een enorme storm los.

Geweldig.

En zo leert Tom uiteindelijk op de harde manier zijn lesje.

Je moet in dit land lijktbaar gewoon altijd, maar dan ook altijd een paraplu, een jas,

want en een schouwingen tasproppen.

Ja, ogenacht, wat die blauwe lucht je om 10 uur zochtens proberen te vertellen.

Precies.

En het illustreert natuurlijk heel mooi de illusie van controle.

De natuur trekt zich zinpelweg heelen maar niet aan van onze menselijke planning.

Nee, totaal niet.

We proberen de wereld, continu te vangen in hyper nauwkurige werep's, maar de realiteit

ja, die dwingt ons uiteindelijk tot overgave.

En die overgave zien we eigenlijk nog veel sterker terug als we van het weer naar het wachtig

gaan.

Ah, het openbaar vervoer.

Ja, een ander verhaal uit onze stapel draait om Emma.

Het is maandaghochtend, klokslag 8 uur in Den Haag.

En Emma staat daar in de snerpende wind en de regen natuurlijk te wachten op bus 16.

Vergelijkbaar moment.

Ja, je voelt je ellendig gewoon.

Na eindeloos wachten doemt dan eindelijk een bus op in de mist, maar...

Laat maar raden, het is de verkeerde.

Ja, het is bus 23.

Dus de bus stopt wel, de chauffeur vertelde haar dan gewoon doodleuk dat bus 16 kapot

is en helemaal niet meer komt.

Oh, dat is echt een klassiek moment van stedelijke wanhoop.

Je staat daar in de kou, je schoenen worden langzaam helemaal nat en het systeem waar je op vertrouwt

laat je gewoon keihard in de steek.

Echte, maar dan.

Er staat dus een oudere man naast haar bij die halte.

Meneer Jansen, hij schuilde in een stevige bruine jas en hij zou zoals gewoonlijk naar de markt,

want hij had traditiegetrouw op maandag gehad in vis.

Mooie details, dat, ja.

Ja, heel specifiek.

Maar goed, hij ziet Emma's frustratie en in plaats van gewoon ongemakkelijk in zijn eigen

bubbel te blijven staan, stelt hij voor om samen naar de tram halten om de hoek te lopen.

En dat doen ze?

Dat doen ze.

Emma komt uiteindelijk maar tien minuutjes te laat op haar werk, maar de echte kern van dit verhaal,

ze zat er in die tram, naast meneer Jansen en voelde zich opeens, ja, totaal niet meer alleen.

Het is toch prachtig?

Nou ja, oké, wacht, even hier moet ik toch even ingrijpen, laten we dit even heel nuchter uitpakken.

We praten het nu ontzettend gezellig en warm over maar laten we eerlijk zijn.

Als ik natgeregend bij een kapotte bushalte sta, dan ben je niet blij.

Nee, ik vind dat echt niks poëtisch aan.

Waarom zouden we dit in hemelsnaam romantiseren?

Is dit niet gewoon het treurige bewijs van slechte infrastructuur en een vreselijk klimaat?

Ja, ik snap helemaal dat je dat denkt, dat is de eerste reactie die we allemaal hebben.

Waar wat hier psychologisch gebeurt, is echt ontzettend fascinerend.

Oké, vertel.

Kijk, we zijn als mensen van nature natuurlijk tribale wezens, roedeldieren.

Zeker.

Maar in de moderne drukke stad hebben we een soort ongeschreven sociale regel ontwikkeld, namelijk

vermijden van vreemden.

We kijken strak naar onze schermen, we dragen oordopjes en we doen ons eigen ding.

Ja, gewoon oogcontact vermijden en doorlopen.

Exact.

Maar dat zogenaamde slechte weer en die kapotte bus, die doorbreken dat patroon ineens met

brute kracht, het fungeert eigenlijk als een soort sociale lijm.

Dus omdat die gedeelde ellende de drempel verlaagt zeg maar.

Precies dat.

Gedeelde tegenslag activeert een heel oud overlevingsmechanisme, waardoor onze sociale remmingen ineens

wegvallen.

Laten we wel wezen.

Als bus 16 keurig om 5 over 8 was aangekomen.

Lekker warm, lege stoelen.

Ja, lekker warm, dan hadden Emma en meneer Jansen hoogstwaarschijnlijk gewoon zwijgend

naast elkaar gezeten, allebei staren naar hun telefoon.

Zonder het falen van dat systeem en zonder de regen hadden ze nooit dat warme menselijke

moment gedeeld.

Wat?

Pas wanneer het formele systeem instort, krijgt de informele mensheid eigenlijk

de ruimte om het even over te nemen.

Dat is wel echt een heel sterk punt.

Die connectie ontstaat dus echt pas op het moment dat de belofte van het systeem breekt.

Ja, klopt.

Maar wat gebeurt er dan in ons hoofd dat systeem ons juist wel gouden bergen belooft?

Want dat brengt ons bij een heel ander type verhaal in de bronnen.

Zagen we het over de kapotte bus, maar wat als de politiek bijvoorbeeld ingrijpt met een soort utopisch

voorstel?

Ah, je doelt op het treinverhaal denk ik.

Zeker weten.

We komen Emma, namelijk nog een keer tegen.

Dit keer staat ze in de bloedhitte op perron vijf, ook weer in de regen, te wachten op een trein.

Ze leest op haar telefoon over een nieuw wetsvoorstel van de partijen GroenLinks en de PvdA

A.

Ah, ja, dat voorstel.

Ja, het idee is best spectaculair.

In de zomermaanden zou je onbeperkt mogen reizen met de trein voor slechts 49 euro per maand.

Ze raakt daarover in gesprek met een man naast haar op het perron, dan in een felgele jas.

En voor de duidelijkheid, voor jou als luisteraar, gaan het hier natuurlijk totaal

niet hebben over de politiek zelf?

Nee, absoluut niet.

Of zo'n plan van GroenLinks en PvdA nu financieel volstrekt onhaalbaar is, of juist maatschappelijk

een brillante zet, dat laten we hier volledig in het midden.

Wij kiezen geen enkele kant.

Nee, precies.

Wat voor ons veel interessante is, is puur de psychologische reactie van die mensen op dat bron.

Ja, en die reacties liggen echt mijlenver uit elkaar.

Neem dan, hebben we het nu wel 20 euro voor een enkele reis naar Amsterdam, voor hem is dit

plan natuurlijk een droom.

Ja, hebben we het er hard op te fantaseren?

Ja, tripjes naar zijn vriendin in Groningen, lekker wandelen op de Veluwe, of even uitwaaien

op Texel.

En Emma, die laat zich ook heel mooi meeslepen, ziet zichzelf al in zandvoort aan het strand liggen

of vaker naar Heroma en Maastricht gaan.

Maar dan komt de scepsis.

Ja, precies.

Dan komt de twijfel: gaat de politiek dit überhaupt ooit goed kunnen regelen?

Is dit niet gewoon weer zo een politieke belofte die eigenlijk veel te mooi is om waar te zijn?

Er is hoop, heel veel hoop, maar direct daarna is er ook de onvermijdelijkheid: twijfel.

En we weten allemaal hoe dat voelt, toch?

Je wilt zo graag er eens in geloven, maar je gaat je tegelijkertijd alvast schrap zetten voor

de teleurstelling.

Precies.

En de manier waarop we omgaan met dat soort illusies en teleurstellingen, dat wordt in het volgende

verhaal echt op een brillante, veel kleinere schaal uitgewerkt.

Hier wordt het was echt interessant als je het mij vraagt.

Nou, vertel.

Luister mee.

Het is vrijdagmiddag, het is prachtig zonnig weer op de Haagse Markt.

De verteller uit het verhaal en zijn vriendin Lisa die struinen lekker langs de kramen.

En ze stuiten ineens op een bord met grote letters: broodje Portugal, specialiteit uit

Lissabon.

Oh, dat klinkt goed.

Ja, dus voor vier euro denken ze een soort stukje culinaire magie te kopen.

De verwachting is dan natuurlijk hoog gespannen, direct, speciaal rijden, je denkt aan zo'n zonnige

ras ergens in Lissabon.

Exact.

En dan gaan ze op een bankje in het park zitten en ze nemen de eerste hap.

En wat blijkt?

Het is gewoon een doodnormaal afbak-supermarktbroodje met een simpel sneetje worst en een plakje

kaas.

Wat een anticlimax.

Geen exotische kruiden, geen geheime Portugese saus, gewoon helemaal niets speciaals.

Maar en hier komt het.

Wat doen ze?

Worden ze razend?

Gaan ze terug naar de kraam?

Gaan ze terug om hun vier euro op te eisen?

Nee, helemaal niet.

Ze kijken elkaar aan en schieten keihard in de lach.

Ze accepteren de illusie, zeg maar, en besluiten even later om dan als compensatie maar echt

Italiaanse ijs gaan halen.

Ja.

Mooi is dat.

En toen ik dit las dacht ik meteen: ja, dat 49 euro treinticket, dat is toch eigenlijk exact

hetzelfde als het Portugese broodje.

Ja, ja, absoluut.

Het mechanisme achter onze reactie is in beide gevallen eigenlijk precies hetzelfde.

We hebben het hier over een hele lichte vorm van cognitieve dissonantie, over goten met een

flinke doses hoop.

Hoe bedoel je dat precies?

Nou, kijk dat 49 euro ticket of dat broodje uit Portugal, die verkopen ons geen vervoer

of simpelweg calorieën, ze verkopen ons een gevoel van onbegrensde mogelijkheid.

Lissabon, Texel, Zandvoort.

Exact.

De belofte van dat alles is zo bedwelmond, we willen het gewoon maar wat gaan geloven.

Ja, dat klopt wel ja.

En wanneer de realiteit dan uiteindelijk gewoon een simpel broodje worst blijkt te zijn, of een

eindeloze politieke discussie, dan reageren we vaak verrassend weerbaar.

Hier incasseert het makkelijker.

Precies.

Want die 4 euro voor dat broodje was de investering in de fantasie eigenlijk al helemaal waard.

Het gaf zijn super leuk moment van anticipatie op die markt en daarna een moment van gedeelde

humor op dat bankje.

En het laat hun dag er in ieder geval niet door verpesten?

Nee, er zit in deze verhalen een hele milde, bijna troostende acceptatie dat de wereld nou

eenmaal vol zit met dit soort illusies en gebroken beloftes.

En soms zijn die gebroken beloftes niet eens afkomstig van grote systemen, of de landelijke

politiek.

Maar ik kom ze gewoon van de spullen en de dingen direct om ons heen.

Ja, de kleine dingen.

Precies.

Als we dan toch over acceptatie hebben, laat we de sprong even maken naar fysieke objecten en

eigenwijs.

Die simpelweg weigeren te doen wat we van zijn eisen.

Ah, de eigenwijze.

Ja.

We hebben een bron over een fietser op een grouwe grijze maandag, z'n fietsbel is kapot.

Dus hij kan niet bellen om te waarschuwen en een plaatsdelict van lawaai te maken, maar gewoon wat.

Wat natuurlijk altijd goed valt in het verkeer.

Ja, niet dus.

Dat leidt direct tot een stevige confrontatie, een wielrenner in een felgeel jasje, schrikt zich

helemaal wezenloos en begint vol agressie naar om te schreeuwen.

Oeps.

Wel op die fietser waarschijnlijk besluit dat het nu echt tijd is om zijn beeld te laten

repareren.

Ja, hij gaat naar Bram, een oude fietsenmaker, en we lezen ook heel gedetailleerd hoe die kleine

werkplaats heerlijk ruikt naar zo'n typische mix van olie en rubber.

Zo'n echte authentieke winkel.

Ja, dus hij vraagt Bram eigenlijk gewoon om een simpel nieuw belletje, maar Bram kijkt

naar die fiets en hij weigert de bel simpelweg te vervangen.

Hij vertelt de fietser dat dit niet zomaar een bel is, he.

Dit ding is gemaakt in 1950 in een specifieke fabriek in Den Haag.

Oh, wow.

En de klank is niet zo'n standaard, hard gerinkel, het is een heel helder vogelgeluid, echt een

mooie ting en als je dan heel goed kijkt, staat er zelfs een piepklein vogeltje in het

bel wordt dus met heel veel liefde hersteld.

En een week later lezen we hoe die fietser doodgelukkig door de stad fietst, super trots en echt

continu beltjes met zijn nieuwe vogelbel.

Geweldig.

Wat een prachtig voorbeeld van hoe iets ergens onverwacht een hele diepe betekenis aan geeft.

Nou, mooie, maar we hebben nog zo'n beelden in de bronnen zitten.

Het is zaterdagochtend, Rick, de hoofdpersoon, die lekker ligt in zijn warme bed, en wil

heerlijk uitslapen.

Maar zijn hond Max, een grote bruine lobbes, die denkt daar heel anders over.

Moet eruit.

Ja, Max weigert te gaan liggen en wenkt Rick uiteindelijk naar buiten.

Hup, de frisse lucht in en het natte gras van het park op.

Arma, Rick.

Maar daar stopt de ongehoorzaamheid dus niet.

Max weigert pertinent te luisteren naar het commando kom hier en in plaats daarvan wandelt

die echt heel brutaal af op mevrouw Jansen.

Oh jee.

Er is een oude dame met een rode hoed die daar op een bankje zit en Max begint gewoon super

onbeschaamd om een stuk van de boterham te bedelen.

Ja, en je voelt als luisteraar echt meteen de plaatsvervangende schaamte van Rick, die er natuurlijk

voor ons schuldbewust achteraan rent.

Zeker, maar wat gebeurt er dan?

Mevrouw Janssen vindt die brutaliteit van die hond helemaal fantastisch.

Ze vertelt dat haar eigen hond onlangs is overleden, dat ze dat dierlijke contact echt enorm

mist en ze geniet gewoon intens van de onverwachtte aandacht van Max.

Wat lief?

Ja, ze spreken op het einde zelfs af dat ze de volgende dag speciaal een extra boterham voor

de hond zal meenemen naar het park.

Prachtig.

Maar wacht even.

Hier moet ik je toch weer even stevig uitdagen als je niet erg vindt.

Eigen?

Ik hoor namelijk wat je de hele tijd zegt, maar redeneren we nu niet puur en alleen achteraf.

Hoe bedoel je?

Nou ja, als die oude fietsbel gewoon normaal gewerkt had die ochtend, dan had die fietser

nooit die vervelende agressieve ruzie gehad met die schreeuwende wielrenner.

Gelopen.

En als die hond Max gewoon netjes en goed getraind was en keurig voet liep, had hij die arme

rouwende weduwe met rust gelaten.

Zitten we je nu in deze verkenning niet gewoon ronduit slecht functionerende spullen en onopgevoede

honden te verheerlijken.

Moeten de dingen niet gewoon werken zeg maar.

Dat is een hele scherpe en ook absoluut de juiste vraag.

En natuurlijk.

Laten we helder zijn, een leven waarin werkelijk alles soepel loopt is heel erg comfortabel.

Precies dat is wat we willen.

Maar wat deze verhalen, die teksten op dat a2-niveau ons eigenlijk proberen te vertellen, gaat

over de verborgen waarde van wrijving of de wel frictie.

Oké, frictie.

In een perfect functionerend volledig efficiënt leven, glijd je eigenlijk op de automatische

piloot van moment naar moment.

Dat is veilig, het is enorm voorspelbaar, maar het is soms ook een beetje steriel.

Omdat je onderweg nergens hoeft te stoppen.

Precies dat.

Frictie dwingt ons tot stilstand en haalt ons ruw uit die automatische piloot.

Neem nou die fietser met zijn bel.

Omdat de bel stuk was en omdat daar een heel ongemakkelijk sociaal conflict ontstond met

die wielrenner werd eigenlijk gedwongen om naar Bram de Fietsenmaker te gaan.

Ja, hij moest wel actie ondernemen.

Ja.

En in die stilstand, in dat moment in die werkplaats, ontdekte hij een lokaal ambacht.

Een stukje geschiedenis uit 1950 en een klein, mechanisch wonder dat er nu elke dag vreugde

brengt.

De kapotte bel was dus eigenlijk geen probleem, het was een katalisator.

Oh wow.

En met die hond, met Max, werkt dat natuurlijk op precies dezelfde manier.

Eigenlijk nog veel sterker.

Denk even vanuit het perspectief van normale menselijke beleving.

Oké.

Rick was zelf nooit ongevraagd op zaterdagochtend naast een wildvreemde mevrouw

met een rode hoed op een bankje gaat zitten, toch?

Nee, natuurlijk niet.

Dat doe je niet in Nederland.

Hij had daar netjes met rust gelaten.

Exact.

Maar Max, de hond, die volgt die menselijke, sociale conventies niet.

Max ruikt gewoon lekker brood en gaat puur af op zijn instinct.

Door die ongehoorzaamheid doorbreekt hij een sociale grens die de eigenaar zelf nooit durft

over te steken.

En zo overbrug je letterlijk de eenzaamheid.

Ja, precies.

Die imperfecties en ongehoorzaamheden in deze verhalen zijn dus niet zomaar foutjes of bugs

in het systeem.

Het zijn de noodzakelijke barsten waar het licht door naar binnen valt.

Ze creëren eigenlijk de meest puur menselijke connecties.

Dat was wel heel poetisch gezegd.

Het is bijna als of het universum even ingrijpt als we alles te strak willen in plannen.

Ja, dat lijkt het wel op.

En dat besef.

Dat controle uiteindelijk een illusie is en je het stuur soms gewoon even uit handen moet geven.

Is echt het perfecte brug naar ons allerlaatste verhaal uit de stapel van vandaag?

Dit gaat namelijk over de ultieme dubbele verrassing.

Ah, het verjaardagsfeestje.

Ja, het verjaardagsfeestje.

Het is zaterdagochtend en Lisa is heel druk in de weer.

Ze plant namelijk een verrassingsfeest voor haar vriend Tom.

Heel strak geregisseerd: om precies 8 uur 's avonds moeten ze er zijn.

Oké.

Tom is in de veronderstelling dat ze gewoon heel romantisch met zijn tweeën uit eten gaan

in een leuk restaurant.

Goed.

Lisa loopt op dat moment door een mega drukke supermarkt met een mandje vol chips, veel drank en een grote taart.

En dan gaat het natuurlijk miss.

Ja, ze loopt daarbij bijna tegen de lamp.

Want wie komt ze onverwacht tegen bij de kaas?

Zeg het maar.

Onze oude bekende.

Emma.

Emma is natuurlijk ook uitgenodigd voor het feest die avond en die verspreekt zich bijna in de supermarkt,

waardoor het hele zorgvuldige plan in duigen dreigt te vallen.

Maar goed.

Lisa weet de situatie nog net op tijd te redden.

Ja, het zweet stond haar op dat moment denk ik in de handen.

Zonder enige twijfel, ja.

Maar goed.

We spoelen even door: 's avonds stappen Tom en Lisa samen in de auto.

Maar Lisa rijdt stiekem niet naar het centrum voor het restaurant.

Nee.

Ze stuurt de auto naar de straat van haar zus.

De locatie van het feest.

Precies.

Ze lopen naar de voordeur.

Tom stapt volstrekt nietsvermoedend de donkere woonkamer binnen.

De lichten knippen aan en iedereen brult natuurlijk uit volle borst: verrassing!

En dan komt de twist, toch?

Ja, dan komt de enorme twist.

Tom staat daar echt perplex.

Hij kijkt om zich heen, begint ineens onbedaarlijk hard te lachen en zegt:

maar ik had ook een verrassing voor jou.

O, die is haar.

Ja.

Wat bleek nou: Tom had zelf, buiten medeweten van Lisa,

ook al hun vrienden op precies hetzelfde tijdstip uitgenodigd voor een etentje om juist

haar te verrassen.

Wat een timing.

Ja, maar Lisa had het gewoon net even wat sneller en beter geregeld.

Dat is chaos in zijn meest perfecte vorm, zeg maar.

Zeker.

Het plan van Lisa liep constant gevaar en ging totaal niet zoals ze rustig bedacht had

in de supermarkt met Emma, en het plan van Tom viel compleet in het water.

En toch?

Iedereen schiet in de lach.

Ja, iedereen lachte.

Het resultaat is echt honderd keer leuker en gedenkwaardiger, dan wanneer een van de twee

gewoon dat strakke eten perfect had uitgevoerd.

Absoluut.

Dus, als ik nu even direct tot jouw richt, de luisteraar, denkt daar vandaag eens even over

na.

Wanneer liep jouw eigen tot in de puntjes uitgedachte plan voor het laatste finaal in de

soep.

En vooral wat gebeurde er daarna?

Ja, wanneer viel jouw strakke schema helemaal in het water, maar bleek achteraf het ongeplande

eindresultaat toch zoveel memorabeler, grappiger en gedenkwaardiger, dan wat je daarvoor

zelf thuis aan je bureau had uitgetekend.

En dat is echt de kern hier.

Wat deze bronnen ons zo ontzettend duidelijk maken is dat het krampachtig vasthouden aan

controle.

Ja, dat is eigenlijk gewoon heel erg zonde van je energie.

Dat levert niks op.

Nee, en dat is absoluut geen beangstigende boodschap, het is juist een ongelooflijk bevrijdende

realisatie vind ik.

Hoe bedoel je?

Nou ja, of het nu hebben we over een zandkasteel op het strand, terwijl de buurvrouw je nog

zo hard had gewaarschuwd, of een bus in Den Haag, die simpelweg weigert om te komen, of de

oorsprong van een of ander Portugees broodje, dat er uiteindelijk gewoon afbakken brood uit

een supermarkt blijkt te zijn, of een dubbel verrassingsfeest waarbij je eigenlijk niemand meer

weet wie de regie in handen heeft, de allerwarmste, de mooiste momenten in deze zeven

verhalen, die ontstaan exact op het moment dat de personages besluiten de teugels even te laten

vieren.

Prachtig.

Het moment waarop ze stoppen met vechten tegen de realiteit, en gewoon meebewegen met de gang

zoals die zich aan dient.

En daarmee zijn we aan het einde gekomen van onze stapel A2 verhalen.

Als we de balans opmaken is de rode draad door al deze ogenschijnlijk platte taal lessen.

Eigenlijk verrassend genoeg een puik gewoon diepzinnig pleidooi voor de charme van het

on verwachten.

Zeker weten.

Het alledaagse Nederlandse leven zit, nou ja, werkelijk vol met drempels, natte sokken, kapotte

fietsbellen en volz'n beloftes.

Maar we hebben vandaag duidelijk gezien dat het exact in die drempels in die kleine schuurtjes

is dat menselijk contact de zuurstof krijgt om te kunnen groeien.

Helemaal mee eens.

En dat brengt me eigenlijk bij een laatste misschien wat bredere gedachten voor jou als luisteraar

om vandaag eens op te kauwen.

We leven natuurlijk in een razend snelle hypermoderniteit, waarin onze primaire focus ligt

op efficiëntie.

Alles moet sneller.

Ja, we proberen echt elke vezel van ons bestaan te perfectioneren.

We hebben hypernauwkeurige weer-apps, zodat we nooit meer zoals Tom die beginnersfout hoefden te maken en wegwaars in het park.

hoefden te maken en wegwaars in het park.

Verdikkeme.

We hebben een maaltijd bezorgers die tot op de minuten beloven van neer je eten komt.

We hebben real-time trackers voor elke bus en trein, zodat we nooit meer onnodig in de

halsbanden en speciale apps om onze honden perfect in het gareel te houden.

We bouwen eigenlijk een wereld compleet zonder frictie.

Precies, maar.

En dit is de provocerende vraag.

Als we heel succesvol, al die irritante frictie, al die kapotte bussen en uitdagende brutale honden

uit ons leven optimaliseren, elimineren we dan niet onbedoeld, ook elke kans op een

toevallige prachtige ontmoeting met de mevrouw Jansen en de mevrouw Jansens van deze wereld.

Wauw, dat is wel echt een gedachte die nog even rond blijft zingen in je hoofd denk ik.

Absoluut.

Nou, dank je wel dat je de tijd nam om vandaag samen met ons weer helemaal de deep dive te

duiken.

Ik zou zeggen, als je straks de deur uitstapt, we staan dus niet blind te focussen op wat vandaag

allemaal soepel en perfect moet gaan in je planning.

Laat het een beetje los.

Ja.

Houd je ook juist open voor die kleine imperfecties om je heen?

Misschien loopt je straks wel tegen een kapotte fietsbel aan, kruist er onverwacht een super

eigenwijze hondje pad.

Of sta je weer eens te wachten op een bus die gewoon in geen velden of wegen te bekennen is?

Zo maar kunnen.

En wie weet, misschien is die ene kleine storing wel precies het begin van jouw eigen onverwachte

connectie vandaag.

Heel erg bedankt voor het luisteren naar deze verkenning en we zien je heel graag tot de volgende

keer.