B1 Dutch - SS400 - Ruiltafel in Kijkduin (Joost luistert nieuws) - Learn Dutch

Nou, het was nog vroeg. Zoon ochtend waarop de lucht net niet weet of hij licht wil worden.

Joost stond in een klein zaltje achter de duinen van Kijkduin, in een buurthuis waar ze vandaag een raltafel hadden voor oude spullen.

Jurok, er boenwas en stoffige gordijnen, en ergens tickte een klok als of hij er ook zin in had.

Joost had een bakelieter radio op tafel gezet, zo'n ding met een gielgroen schermpje.

Hij draaide aan de knop en hoorde eerst alleen gekraak toen in eens die bekende NOS-stem.

Zelf had hij een thermos met laue koffie bij zich en een opgevouwe krant, die hij nog wilde lezen,

maar ja, eerst even luisteren. Hoe wel Joost eigenlijk alleen maar wat Rommel wilde wegdoen,

pleef hij toch hangen bij het nieuws. Wekdienst, zij de stem. Vandaag wordt de kernramp van

Chernobyl herdacht. Joost keek naar de radio als of hij hem persoonlijk aansprak.

Naast hem rommelde een vrouw met velrode nagelak in een doos vol cassettebantjes.

Chernobyl, mompelde ze. Dat was 19, zet ze teel naar 16, ik was toen kind. Joost knikten.

Da's ook wat he, zou iets blijf maar rondzingen. Jo, en toen kwam het tweede onderwerp.

En in utrecht begint de vrijmarkt voor koningsdag al. De vrouw schoot in de lach.

Typisch. Nederlanders kunnen nooit wachten. Zelfs met Oranje doen we aan vroeg pieken.

Kom op zeg, zij Joost. Straks verkopen ze om 6 uur's ocht en z'n halve aangegeten tompoessen.

Op dat moment kwam een jonge binnen, met een klein apparaatje aan een riem, met een schermpje en een spieker.

Het gaf af en toe een droog tikje, als of iemand met een nage op glas tikten.

Geiger teller, zij de jonge trots, als of hij een nieuwe voetbal had. De vrouw keek hem streng aan.

Doe eens lief, niet hier mensen bang maken. Hij staat zacht, zij hij. Ik heb hem voor een project over Chernobyl.

Over wat je niet ziet, maar wat er wel is. Joost voelde ineens een raar soort stilte in zijn buik.

Hij dacht aan die vrijmarkt, aan kinderspeel goed op kleetjes, aan vrolijk gescheel en tegelijk aan

onzichtbare deeltjes die jaren blijven hangen. Zoals zo vaak, zij hij langzaam, doen we als

of alles gewoon is, omdat je anders gek wordt. De vrouw halde een cassette omhoog. Op het etiquette,

stond met scheeven letters, 620, 04,1980. Gevonden in een la, zij ze. Zet geen idee wat erop staat.

Ze stakende cassette in een oud bandrekordertje dat toevallig op tafel stond. Eerst ruis. Toen een stem

in een taal, die Joost niet verstond, gevolgd door een paar woorden Engels, keep children inside.

Het klonk dun, maar scherp. Zij heeft even zij niemand wat. Ja, achteraf gezien was het misschien niet

de slimste keuze om zo'n bandje op een gezellige ruilogdend af te spelen, maar het gebeurde nou

eenmaal. Joost ademde uit en tikt op de tafel. Weet je wat? Zij hij. We gaan straks toch een terrasje

pakken. Al is het maar voor een glas water en een beetje menselijkheid. De vrouw glimlachten.

Dit dat kwam goed uit. Ik had ook even lucht nodig. Later die dag stopte Joost de cassette

voorzichtig in een papierenzak. Niet om te verkopen, maar om te bewaren. En terwijl ergens anders mensen

vroeg begonnen met kleetjes en kopjes, besloten Joost dat herdenken ook dit kan zijn. Even luisteren, even

is het, dacht hij. Zo houd je het draagelijk. Nou, het volledige transcript is gratis te lezen op

Dutchfluency.com. De tuliptrainer heeft het klaar staan als je interactief wil oefenen. Tot morgen.