Modderpoten en een Mysterie in het Hondenpark

Sanne is walking her energetic Labradoodle in the local off-leash dog park when he starts bothering Mark's older Dachshund.

What begins as a slightly annoying encounter takes a sudden turn when both dogs discover something unusual hidden deep in the bushes.

Sanne: Bof, nee!

Kom hier!

Sorry hoor, hij is nog erg speels.

Mark: Dat zie ik, ja.

Karel is al wat ouder, die zit niet echt te wachten op een hyperactieve pup.

Sanne: Hij is eigenlijk al twee, maar Labradoodles blijven lang puberen.

Kom op Bof, laat die teckel met rust.

Mark: Het is een ruwharige dwergteckel, om precies te zijn.

En hij heeft een beetje last van zijn rug.

Sanne: Oh, wat vervelend.

Neem me niet kwalijk.

Bof!

Hier!

Nu!

Mark: Hij luistert niet echt goed, hè?

Misschien moet je hem aanlijnen als hij zo druk is.

Sanne: Normaal luistert hij prima, hoor.

Het is gewoon... er hangt hier blijkbaar een interessante geur.

Mark: Ja, dat zal wel.

Karel snuffelt daar ook al de hele tijd.

Wat ligt daar eigenlijk in de bosjes?

Sanne: Geen idee.

Bah, hopelijk geen rotte vis ofzo.

Vorige week had Bof in een dode vogel gerold.

Mark: Oh, breek me de bek niet open.

Karel heeft ooit een halve zak patat inclusief mayonaise naar binnen gewerkt.

Sanne: Haha, dat is dan wel weer typisch een teckel.

Ze hebben altijd honger, toch?

Mark: Absoluut.

Ik ben Mark, trouwens.

En deze oude mopperkont heet dus Karel.

Sanne: Ik ben Sanne.

Aangenaam.

En die stuiterbal is Bof.

Mark: Nou Sanne, het lijkt erop dat Bof en Karel toch vrienden aan het worden zijn.

Ze staan nu samen heel gefocust te graven.

Sanne: Oh nee...

Bof, kappen nou!

Je zit helemaal onder de modder!

Mark: Wacht even, Karel gromt.

Dat doet hij eigenlijk nooit, tenzij er gevaar is.

Sanne: Gevaar?

Wat voor gevaar kan er nou zijn in een stadspark?

Mark: Ik weet het niet, maar zijn nekharen staan overeind.

Karel, kom eens hier, jongen!

Sanne: Bof is ook ineens heel stil.

Wat hebben ze daar gevonden?

Mark: Het lijkt wel een soort oude kist... of een tas?

Het zit half onder de aarde.

Sanne: Een tas?

Misschien is hij wel van iemand gestolen en hier gedumpt.

Mark: Zou kunnen.

Maar waarom ruiken die honden er dan zo geobsedeerd aan?

Sanne: Oeps, Bof heeft het handvat al te pakken.

Bof, los!

Mark: Kijk uit, straks trek je het stuk.

Wacht, ik loop er wel even naartoe.

Sanne: Pas op hoor, het is daar super drassig.

Straks glijd je uit.

Mark: Het valt wel mee.

Ik heb gelukkig mijn oude wandelschoenen aan.

Sanne: En?

Wat is het?

Mark: Het is inderdaad een sporttas.

Hij is best zwaar.

En de rits staat een stukje open.

Sanne: Zit er iets in?

Waardepapieren?

Geld?

Mark: Was het maar zo'n feest.

Het ruikt een beetje... vreemd.

Naar chemicaliën, geloof ik.

Sanne: Chemicaliën?

Gatver.

Straks is het drugsafval.

Dat hoor je wel vaker op het nieuws.

Mark: Ja, maar midden in het park?

Dat is wel heel brutaal.

Sanne: Bof, weg daar!

Kom op, we moeten de politie bellen.

Mark: Wacht heel even... er beweegt iets daarbinnen.

Sanne: Maak je een grapje?

Er beweegt iets?!

Mark: Nee, ik meen het.

Ik zie de stof van de tas op en neer gaan.

Sanne: Oh mijn god, doe hem dan open!

Misschien is het een gedumpt dier!

Mark: Ik durf eigenlijk niet zo goed.

Straks is het een slang of een agressieve kat.

Sanne: Laat mij het dan maar doen.

Hou jij de honden even op afstand?

Mark: Is goed.

Ik heb Karel vast.

Voorzichtig, Sanne...