Een protest op het Damplein

Hallo, ik ben Rick.

Vandaag vertel ik een verhaal over een bijzondere dag in Amsterdam, in 1971.

Het was Kerstmis, maar niet iedereen was aan het vieren.

Op het Damplein was een protest tegen vervuiling.

De lucht was koud en er lag sneeuw op de grond.

De sneeuw was wit en schoon, maar de lucht rook naar rook en uitlaatgassen.

De geur van rook was sterk, het prikte in je neus.

Mensen stonden daar met borden.

Ze riepen: 'Wij willen schone lucht!

Geen vuil in de rivier!' Het was een stille, maar krachtige actie.

Ik stel me voor: een man, Jan, loopt over het plein.

Hij draagt een dikke, bruine jas en een wollen muts.

Zijn handen zijn in zijn zakken, want het is koud.

Hij voelt de koude wind op zijn gezicht.

Zijn wangen worden rood van de kou.

Hij ziet de groep.

Hij denkt: 'Waarom protesteren ze op Kerstdag?' Jan loopt dichterbij.

Hij hoort de stemmen: zacht, maar duidelijk.

De stemmen klinken als een zacht lied in de wind.

Een vrouw, Maria, geeft hem een pamflet.

Zij heeft een rode sjaal om en lacht vriendelijk.

Haar sjaal is felrood, als een kerstbal.

Zij zegt: 'Bent u boos over de vervuiling?' Jan kijkt naar de grachten.

Het water is vies en grijs, met stukjes afval erin.

Hij ziet een lege fles drijven.

Hij denkt aan zijn kinderen.

Zij willen zwemmen in de zomer, maar het water is niet schoon.

Hij denkt: 'Mijn kinderen willen spelen in de natuur, maar de natuur is ziek.' Jan zegt: 'Ja, ik ben boos.

Dit is niet goed voor ons land.' Maria lacht.

Zij zegt: 'Kom, doe mee.

Samen kunnen we iets veranderen.' Jan voelt de kou op zijn wangen.

Zijn wangen worden rood van de kou.

Hij ziet de kerstboom op het plein.

De lichtjes branden, maar de lucht ruikt naar rook.

De rook komt van een oude auto die voorbijrijdt.

De auto maakt een luid geluid: 'Puf, puf.' Jan denkt: 'Kerstmis is een tijd voor vrede, maar ook voor actie.' Hij pakt een bord.

Op het bord staat: 'Red de natuur.' Het bord is van karton en voelt ruw aan.

Het karton is een beetje nat van de sneeuw.

De dag gaat voorbij.

De zon gaat onder en de lucht wordt paars en oranje.

De sneeuw glinstert in het licht.

Het lijkt wel kleine sterretjes.

Jan is moe, maar ook blij.

Hij voelt dat hij iets heeft gedaan.

Hij loopt naar huis en vertelt zijn familie over het protest.

Zijn dochter zegt: 'Papa, jij bent een held.' Jan lacht.

Hij zegt: 'Nee, ik ben gewoon een bezorgde vader.' Thuis ruikt het naar warme chocolademelk.

De geur van chocolade is zoet en warm.

Jan drinkt een kopje en denkt aan de dag.

Hij denkt: 'Het was koud, maar ik voel me warm.

Ik heb gestaan voor wat goed is.

Misschien verandert het iets.

Misschien niet.

Maar ik heb het gedaan.' Zijn zoon vraagt: 'Papa, ga je morgen weer?' Jan knikt.

'Ja, ik ga weer.

Ik wil schone lucht voor jullie.' Het was een koude Kerst, maar met een warm gevoel.

Soms moet je opstaan voor wat goed is.

De mensen op het plein lieten zien dat je altijd kunt protesteren, zelfs met kerst.

En dat is een mooie les.

Tot de volgende.

Alle transcripten op dutchfluency.com slash transcripts.