Een boek voor onderweg

Het regent in Den Haag.

Ik sta bij het raam van mijn klas.

Mijn naam is Rick en ik geef Nederlandse les.

Mijn jas is nog nat.

Er ligt een kleine plas naast mijn tas.

Gelukkig blijven mijn boeken droog.

Noor komt binnen met haar telefoon in haar hand.

Ze ziet er blij uit. ‘Rick, kijk eens naar dit nieuws!’ zegt ze.

Op haar telefoon staat een foto van Judith Fanto.

De schrijfster houdt een boek vast.

Op het boek staat het woord Narcis. ‘Wat is er met dat boek?’ vraag ik. ‘Het krijgt een prijs,’ vertelt Noor. ‘Mensen kiezen op internet hun lievelingsboek.

Ze kunnen kiezen uit zes boeken.

Narcis krijgt de meeste stemmen.’ Daan schuift zijn stoel dichterbij.

Hij wil de foto ook zien. ‘Judith krijgt ook geld,’ leest Noor verder. ‘Ze krijgt 7500 euro.’ Daan kijkt naar zijn kleine broodje kaas. ‘Daar kun je veel broodjes van kopen.’ We lachen samen. ‘Maar eerst moet je een boek schrijven,’ zeg ik.

Daan pakt meteen zijn pen.

Hij schrijft drie woorden op zijn papier.

Dan legt hij zijn pen neer. ‘Mijn boek heet: Ik heb honger.’ Noor lacht en geeft hem een appel. ‘Hier, dit helpt sneller dan schrijven.’ Daan neemt een grote hap.

Nu is hij even stil.

Vandaag gaan we met de trein naar Delft.

We willen daar oefenen met Nederlands.

We vragen naar de weg en bezoeken een boekenwinkel.

Eerst praten we nog over het nieuws.

Judith werkt jaren aan haar boek.

Ze is heel blij met de prijs. ‘Wat staat er in het boek?’ vraagt Noor.

Ik lees een kort stukje over het verhaal.

Het gaat over Manno, een jongen uit Haarlem.

Hij woont als kind in Wenen.

Dat is een grote stad in Oostenrijk.

Daar krijgt hij vijf vrienden.

Eerst hebben de vrienden het fijn samen.

Maar later komt er oorlog.

Hun leven verandert en vrienden blijven niet altijd vrienden.

Noor kijkt even naar haar handen. ‘Dat klinkt verdrietig,’ zegt ze zacht. ‘Ja,’ zeg ik, ‘maar boeken kunnen ons veel leren.’ We doen onze jassen aan en lopen naar het station.

Buiten tikt de regen op mijn capuchon.

Een fietsbel klinkt vlak achter ons.

We stappen opzij en lopen rustig verder.

Bij het station koop ik drie kaartjes.

Daan draagt zijn tas tegen zijn buik.

In de trein zitten we naast elkaar.

Noor ziet een vrouw met een dik boek.

Ze wijst niet, maar praat zacht. ‘Misschien leest zij ook Narcis.’ De vrouw hoort haar en kijkt op. ‘Nee, dit gaat over koken,’ zegt ze. ‘Daar krijg ik altijd honger van.’ Daan kijkt meteen naar zijn lege tas. ‘Dat heb ik zonder boek ook.’ De vrouw lacht.

Daarna vertelt ze over haar leesgroep.

Elke maand lezen ze samen een boek.

Daarna drinken ze thee en praten ze.

Soms vinden ze hetzelfde boek heel anders.

In Delft zoeken we de boekenwinkel.

Binnen is het warm en stil.

Mijn natte schoenen maken een zacht geluid.

Op een tafel ligt Narcis.

Noor leest een paar zinnen. ‘Dit is nog moeilijk voor mij,’ zegt ze. ‘Dan lees je elke dag een klein stukje,’ antwoord ik.

We kopen vandaag een dun, eenvoudig boek voor de klas.

Narcis schrijven we op ons lijstje voor later.

Buiten stopt de regen.

Noor draagt het boek en Daan zoekt de weg.

Ik loop naast hen en voel me blij.

Een klein bericht geeft ons veel om over te praten.

Tot de volgende keer.