Een stoel aan tafel

Nora duwde de deur van het café open.

Haar bril besloeg meteen.

Binnen rook het naar koffie en warme appeltaart.

Bij het raam zat haar vader Wim met zijn telefoon in zijn hand.

Hij keek zo ernstig dat ze even dacht dat er iets met zijn hond was gebeurd. ‘Alles goed met Boris?’ vroeg ze terwijl ze haar jas uittrok. ‘Die slaapt thuis op mijn beste stoel.

Het gaat over de VVD.’ Nora ging zitten. ‘Dan heeft Boris zijn avond beter geregeld dan jij.’ Wim draaide zijn telefoon naar haar toe.

Frans Weekers wilde de VVD in de Eerste Kamer gaan aanvoeren.

De mensen die binnen de partij de belangrijkste besluiten namen, hadden echter al voor oud-minister Adriaansens gekozen.

Daardoor was er opeens iets te kiezen waar Wim niet op had gerekend. ‘Maar jij bent toch al jaren lid?’ vroeg Nora. ‘Dan mag je hier toch een mening over hebben?’ ‘Zeker.

Alleen heb ik er vandaag ongeveer vier.

Dat maakt het lastig.’ Nora lachte.

Haar vader kon twintig minuten twijfelen tussen twee soorten kaas.

Een politieke keuze zou dus wel een hele avond kosten.

Ze bestelden thee en lazen samen het bericht.

Weekers vond dat de partij een andere richting moest kiezen.

Volgens hem vertrokken veel leden.

Ook wilde hij dat samenwerking met elke partij mogelijk bleef.

Eerst praten, dan beoordelen, begreep Nora uit zijn woorden. ‘Dus ook met een partij waarmee je het bijna nergens over eens bent?’ vroeg ze.

Wim schoof zijn kopje opzij. ‘Dat is precies waar ik over twijfel.

Praten kan nuttig zijn.

Maar je moet niet alles accepteren om samen een besluit te kunnen nemen.’ ‘Misschien is luisteren iets anders dan toegeven.’ Haar vader keek op. ‘Dat klinkt verstandig.

Heb je dat van mij?’ ‘Waarschijnlijk van mama.’ Achter hen werd een stoel verschoven.

Aan een lange tafel zaten enkele leden van de plaatselijke VVD.

Wim was uitgenodigd voor hun maandelijkse gesprek.

Nora had alleen koffie met hem willen drinken, maar nu vroeg een vrouw met een groene bril of ze ook wilde aanschuiven. ‘Ik ben geen lid,’ zei Nora. ‘Dat hoeft niet.

We hebben al genoeg mensen die hetzelfde papier in hun portemonnee hebben,’ antwoordde de vrouw. ‘Ik ben Hanneke.’ Nora nam haar thee mee.

Op tafel stond een schaal koekjes.

Er lag nog één chocoladekoekje tussen zes droge biscuitjes.

Niemand pakte het.

Blijkbaar waren sommige keuzes zelfs voor ervaren vergaderaars te gevoelig.

Het gesprek begon rustig.

Hanneke vond het goed dat Weekers zich meldde.

Volgens haar moest een partij ruimte bieden aan verschillende ideeën.

Een man tegenover haar vond juist dat de VVD duidelijk moest aangeven met wie ze wilde werken.

Anders wist een kiezer niet waar zijn stem uiteindelijk terechtkwam. ‘Als je met iedereen wilt praten, beloof je dan eigenlijk nog iets?’ vroeg hij.

Nora luisterde.

Op televisie klonk politiek vaak alsof er maar twee antwoorden bestonden: helemaal goed of helemaal fout.

Hier hoorde ze mensen die hetzelfde doel hadden, maar heel anders dachten over de weg ernaartoe.

Dat maakte het gesprek lastiger, maar ook eerlijker.

Wim draaide zijn theelepel tussen zijn vingers.

Normaal had hij thuis overal commentaar op.

Nu bleef hij stil. ‘Wat vind jij?’ vroeg Hanneke aan hem.

Hij haalde adem. ‘Ik wil dat mijn partij herkenbaar blijft.

Maar ik wil ook dat er besluiten worden genomen.

Mensen hebben weinig aan politici die alleen vertellen waarom een ander ongelijk heeft.’ ‘En waar ligt voor jou de grens?’ vroeg de man tegenover hem.

Wim keek naar zijn lege kopje. ‘Die vraag kan ik niet in één zin beantwoorden.

Misschien moeten we juist daarom vaker zo praten.’ Even zei niemand iets.

Vanuit de keuken klonk het gerinkel van borden.

Nora pakte het laatste chocoladekoekje en brak het doormidden.

Ze gaf haar vader de grootste helft. ‘Kijk,’ zei hij. ‘Nu hebben we tenminste één probleem opgelost.’ ‘Zonder stemming,’ zei Hanneke.

Er werd gelachen.

Daarna ging het gesprek verder, minder hard dan daarvoor.

Nora merkte dat haar vader rechter ging zitten.

Hij was het nog steeds niet met iedereen eens, maar hij stelde nu vragen in plaats van alleen zijn eigen antwoord klaar te houden.

Toen ze later buiten stonden, voelde de avondlucht koel op Nora’s wangen.

Haar vader stopte zijn telefoon in zijn jaszak. ‘Weet je nu wie je het liefst zou kiezen?’ vroeg ze. ‘Nog niet.

Ik wil eerst horen wat ze werkelijk willen doen.’ Nora knikte.

Ze vond het prettig dat hij niet deed alsof alles ineens eenvoudig was.

Terwijl ze afscheid namen, zag ze dat zijn gezicht zachter stond dan bij haar binnenkomst. ‘Volgende maand weer?’ vroeg hij. ‘Als er meer chocoladekoekjes zijn.’ Hij lachte en stapte op zijn fiets.

Nora zwaaide hem na.

Er was weinig beslist, maar ze begrepen elkaar beter.

Tot de volgende keer.