De Achtuurjournaal-Knip

Maarten and his neighbor Els are both retired and have a daily ritual of watching the eight o'clock news together.

But today, Maarten arrives with a pair of scissors and a wild idea that challenges their long-standing routine.

Els is skeptical, to say the least.

Maarten: Els, goedenavond!

Ik heb het knippen meegenomen.

Els: Het knippen?

Maarten, we gaan het journaal kijken, geen knutseluurtje houden.

Kom binnen, het begint over twee minuten.

Maarten: Ja, ja, ik weet het.

Maar ik heb een plan.

Een revolutionair plan.

Els: Dat klinkt al zorgwekkend.

Gaat het over de krant weer?

Want ik heb je vorige week nog gezegd dat je niet elke column letterlijk moet geloven.

Maarten: Nee, het gaat over de tv.

Kijk, elke avond zitten we hier.

We kijken het Achtuurjournaal.

We zien dezelfde beelden, dezelfde presentator, dezelfde onderwerpen.

Els: En dat noem ik nou een goede gewoonte.

Betrouwbaar nieuws, elke dag.

Maarten: Maar het is zo voorspelbaar!

Ik weet precies wanneer de nieuwslezer zijn bril afzet en wanneer hij serieus kijkt.

En die overgang van binnenlands naar buitenlands nieuws?

Die gaat altijd met dezelfde muziek.

Els: Dat is de herkenbaarheid, Maarten.

Daar houden mensen van.

Wil je misschien wat drinken?

Maarten: Doe maar een kop thee, sterk.

Maar luister even.

Mijn plan is dit: we gaan het journaal knippen.

Els: Het journaal knippen?

Hoe dan?

Je gaat toch niet met een schaar tegen het scherm aan?

Maarten: Nee, natuurlijk niet!

Ik heb het over de krant van morgen.

Kijk, het journaal van vanavond bepaalt wat er morgen in de krant staat.

Maar soms slaan ze dingen over.

Belangrijke dingen.

Els: Zoals?

Maarten: Nou, gisteren hadden ze het over de nieuwe fietsenstalling bij het station.

Maar ze vergaten te zeggen dat die al drie maanden vertraging heeft opgelopen.

Dat weet ik omdat ik de wethouder tegenkwam in de supermarkt.

Els: En dat wist de wethouder te vertellen tussen de aanbiedingen door?

Maarten: Hij stond bij de houdbare melk, ja.

We raakten aan de praat.

En toen dacht ik: waarom krijgen wij niet vaker dit soort verhalen?

Het echte nieuws van de buurt.

Els: Maarten, je weet dat het Achtuurjournaal een landelijk programma is.

Die gaan niet vertellen over onze wethouder bij de melk.

Daar hebben we het streeknieuws voor.

Maarten: Precies!

En daarom moeten we het journaal knippen.

We knippen de stukken eruit die wij belangrijk vinden en plakken die in een boek.

Een soort eigen krant.

Dan kunnen we later terugkijken wat er echt toe deed.

Els: Je wilt een plakboek maken van het journaal.

Net als vroeger met de plaatjes uit de Donald Duck.

Maarten: Ja, maar dan met nieuws!

En niet alleen knippen, ook schrijven.

Onze eigen mening erbij.

Over een jaar hebben we dan een document van hoe het echt was.

Els: En wat moet ik met een schaar?

Moet ik bij het journaal gaan zitten knippen terwijl ik tv zit te kijken?

Dan mis ik de helft.

Maarten: Nee, we nemen het op!

Met de dvd-recorder die mijn zoon heeft geregeld.

Die staat al klaar.

We kijken het journaal, en daarna nemen we de belangrijkste stukken over.

We schrijven de tekst uit en plakken die in het boek.

Els: Dus je wilt dat we elke avond het journaal kijken, daarna een samenvatting maken, die uitprinten, knippen, plakken en er commentaar bij schrijven?

Weet je hoe laat dat wordt?

Maarten: Het is beter dan dat we elke avond hetzelfde doen, toch?

En we kunnen het delen met de buren.

Een echte buurtkrant, maar dan over het nieuws dat wij belangrijk vinden.

Els: De buren?

Je wilt de buren ook al betrekken bij je knutselproject?

Maarten: Nou, ik heb met een paar mensen gesproken.

Henk van nummer 12 vond het een geweldig idee.

En Marieke van de overkant wil ook helpen.

Ze zegt dat ze het nieuws vaak te snel vindt gaan.

Els: Henk?

Henk die nog steeds denkt dat de maanlanding in scène is gezet?

Die wil je als nieuwsredacteur?

Maarten: Nou, we hoeven het natuurlijk niet met alles eens te zijn.

Maar dat is juist het mooie!

We kunnen discussiëren.

Een echte redactievergadering, maar dan bij ons in de straat.

Els: En wie bepaalt wat erin komt?

Maarten: We stemmen.

Net als in de Tweede Kamer.

Het moet democratisch blijven.

Els: En als Henk nou wil dat we alleen maar stukken over complottheorieën opnemen?

Maarten: Dan stemmen we tegen.

Jij en ik hebben samen de meerderheid.

Bovendien heeft Henk vorige week nog gezegd dat hij het NOS-journaal wel betrouwbaar vindt.

Hij had het over die nieuwe reportage over de zorg.

Els: Echt?

Henk?

Die zei toch altijd dat de NOS door de overheid werd betaald?

Maarten: Ja, maar dat is ook zo.

Dat zegt de NOS zelf ook.

Het is een publieke omroep, Els.

Dat is geen geheim.

Els: Ik weet dat de NOS een publieke omroep is, Maarten.

Maar Henk bedoelt het als een beschuldiging.

Dat is iets anders.

Maarten: Kijk, dat is nou precies waarom we dit moeten doen.

We kunnen het nieuws bespreken.

De diepte in gaan.

Niet alleen maar consumeren.

Els: En je wilt dit elke avond doen?

Maarten: Nou, niet elke avond.

Drie keer per week misschien.

En we beginnen met het journaal van vanavond.

Els: En wat is er vanavond zo belangrijk?

Maarten: Ze hebben het over de nieuwe ov-verbinding naar het ziekenhuis.

Dat gaat over onze buurt!

En ik weet toevallig dat de plannen anders zijn dan ze gaan vertellen.

Els: Hoe weet je dat dan weer?

Maarten: Dezelfde wethouder.

Hij stond vandaag bij de groente.

We hebben het erover gehad.

Hij zei dat de buslijn niet door de Kerkstraat gaat, maar omrijdt via de Singel.

Els: Maar dat is heel ander nieuws dan wat er in de krant stond!

Maarten: Precies!

En daarom moeten we het journaal knippen.

Om te laten zien wat er niet klopt.

Of wat er ontbreekt.

We zijn een soort nieuwscontroleurs.

Els: Een nieuwscontroleur die met een schaar een plakboek maakt.

Dat is wel een hele ambachtelijke manier van journalistiek bedrijven.

Maarten: Soms moet je terug naar de basis.

Geen computers, geen algoritmes.

Gewoon knippen, plakken en nadenken.

Net als vroeger.

Els: En de dvd-recorder dan?

Dat is ook technologie.

Maarten: Ja, maar die is oud.

Mijn zoon zegt dat het bijna een museumstuk is.

Maar hij werkt nog prima.

Hij heeft hem voor me ingesteld.

Els: Goed dan.

Maar ik wil één ding duidelijk stellen: als dit een rommeltje wordt, stop ik er na een week mee.

Ik wil geen stapels papier in mijn huiskamer.

Maarten: Afgesproken.

En als het een succes wordt?

Els: Dan zien we het wel.

Maar ik ga nu echt het journaal kijken.

Wil je thee of niet?

Maarten: Ja, graag.

Maar doe even geen melk in de mijne.

Ik heb vanmiddag al genoeg zuivel gehad bij de wethouder.

Els: Je had het over de melk, maar je hebt niet gezegd of er nog iets anders gebeurde in de supermarkt.

Was er nog aanbieding?

Maarten: Ja, de koffie was in de aanbieding.

Twee voor de prijs van één.

Ik heb vier pakken meegenomen.

Die staan nog in de auto.

Els: Haal ze straks maar even.

Dan zetten we straks een echte pot koffie als we aan het knippen slaan.

Maarten: Dus je doet mee?

Els: Ik doe mee.

Maar alleen omdat ik wil zien hoe lang het duurt voordat Henk een complot ziet in de weersverwachting.

Maarten: Dat wordt dan de eerste test voor onze redactievergadering.

Zullen we beginnen met het journaal?

Els: Ja, het gaat beginnen.

Pak de afstandsbediening.

En Maarten?

Maarten: Ja?

Els: Zet de recorder aan.

Anders hebben we straks niets om te knippen.