The Guacamole Mistake

Hallo allemaal!

Ik ben Rick, jullie taalleraar uit Den Haag.

Vandaag heb ik een verhaal voor jullie.

Het is een grappig verhaal, maar ook een beetje vies.

De titel van het originele bericht was een misselijke smiley.

Hebben jullie wel eens iets gegeten dat echt heel vies was?

Luister maar naar het verhaal van Daan.

Het is een donkere dinsdagmorgen in november.

Het regent hard.

Daan is een student.

Hij woont in een klein huis met drie andere studenten.

Daan is heel moe.

Hij heeft gisteravond tot heel laat gestudeerd voor een belangrijk examen.

Zijn wekker gaat om zeven uur.

Daan stapt uit bed en loopt langzaam naar de keuken.

De keuken is koud en donker.

Daan doet het licht niet aan, want dat doet pijn aan zijn ogen.

Daan moet lunch maken voor de universiteit.

Hij pakt twee sneetjes brood en een plastic bakje uit de koelkast.

In het bakje zit een groene pasta.

"Ah, lekker," denkt Daan.

"Mijn favoriete guacamole." Hij stopt het brood en het bakje in zijn tas.

Hij drinkt snel koffie en fietst door de regen naar de universiteit.

Een paar uur later zit Daan in de bibliotheek in Leiden.

Het is heel stil.

Je hoort alleen het geluid van pennen en je ruikt oud papier.

Daan leest en leest.

Maar dan kan hij zich niet meer concentreren.

Daan heeft honger.

Zijn maag maakt een hard geluid.

"Knor, knor," doet zijn maag.

Een meisje naast hem kijkt hem boos aan.

Het is tijd voor de lunch.

Daan loopt naar de grote kantine.

Het is heel druk.

Daan gaat aan een kleine tafel zitten.

Hij opent zijn tas en pakt zijn brood en het plastic bakje.

Hij is blij, want hij heeft heel veel honger.

Hij doet het deksel open.

Meteen ruikt Daan een heel sterke geur.

Het ruikt naar bloemen en een beetje naar zeep.

"Gek," denkt Daan.

"Guacamole ruikt normaal niet naar parfum." Daan kijkt in het bakje.

De groene pasta ziet er een beetje dik uit.

Er zitten ook kleine, harde stukjes in.

Maar Daan heeft te veel honger om lang na te denken.

Hij pakt een mes en smeert de groene pasta dik op zijn brood.

Daan neemt een heel grote hap.

Hij begint te kauwen.

En hij kauwt nog een keer.

De smaak is echt vreselijk.

Het is bitter, het smaakt naar modder, en het proeft heel erg naar zeep.

De kleine stukjes zijn heel hard.

Ze kraken tussen zijn tanden.

"Wat is dit?" denkt Daan in paniek.

"Dit is absoluut geen guacamole!" Daan wil het eten direct uitspugen.

Maar hij zit in een drukke kantine.

Hij slikt de vieze hap met heel veel moeite door.

Hij voelt zich direct misselijk.

Precies op dat moment gaat zijn telefoon.

Hij krijgt een berichtje van zijn huisgenoot, Sophie.

Sophie schrijft: "Hé Daan.

Heb jij mijn nieuwe gezichtsmasker meegenomen?

Het bakje met mijn avocado-kleimasker is weg uit de koelkast.

Jouw bakje met guacamole staat hier nog op de plank." Daan staart naar zijn telefoon.

Hij kijkt naar zijn brood, naar de groene pasta en de harde stukjes.

Nu begrijpt hij het helemaal.

De sterke geur van parfum, de vieze smaak van zeep.

Hij heeft net een grote hap van een gezichtsmasker gegeten!

Daan voelt zich nu echt heel erg ziek.

Hij pakt zijn brood en het bakje.

Hij loopt snel naar de prullenbak en gooit alles erin.

Daarna rent hij naar de toiletten.

Hij spoelt zijn mond met heel veel water.

Maar de vieze smaak van zeep blijft in zijn mond.

Daan koopt twee appels in de kantine.

Dat is tenminste veilig.

Dat was het verhaal van Daan.

Let dus altijd goed op wat je uit de koelkast pakt in de ochtend!

Tot de volgende.

Alle transcripten op dutchfluency.com slash transcripts.